سال 1281 ق به كربلا عزيمت كرد و در آنجا از خرمن درس شيخ عبد الحسين معروف به شيخ العراقين ، كه گفته مىشود دايى أو بود ، خوشه ها چيد . پس از وفات شيخ العراقين در سال 1286 ق دوباره به نجف بازگشت و در آنجا پس از اندكى تتلمذ نزد ميرزا محمد حسن شيرازي معروف به ميرزاى بزرگ ، حوزهء درس مستقلى تشكيل داد . شيوايى بيان ، عمق تحقيق و تيزبينى ، باعث شد تا شاگردان فراوانى به حلقهء درس أو درآمدند و ذكر درس أو به همهء محافل كشيده شد . « 1 » يكى از ويژگيهاى شيخ هادي اين بود كه در همه حال استقلال رأى خود را حفظ مىكرد و هرگاه با دليل به مطلبي مىرسيد ، بدون ترديد آن را ابراز مىكرد . و در اين راه از كثرت و عظمت مخالفان خود بيم و هراسى به دل راه نمىداد ، شاهد صدق اين مدّعا را مىتوان در بسيارى از نظريات فقهى ، أصولي و فلسفي أو جستجو كرد . اين ويژگى باعث شده بود تا وى آراى بزرگان معاصر خود را نقد كند ؛ بزرگانى همانند شيخ انصارى كه هنوز سيطرهء علمي خود را بر حوزه هاى علميه آن زمان حفظ كرده بود و اين ويژگى بود كه بهانه به دست مخالفان شيخ هادي داد تا سرانجام أو را تكفير كردند . « 2 » شيخ هادي در 68 سالگى ، چهارشنبه دهم شوال 1321 ق يك ساعت به اذان صبح مانده به مرض سل در خانهء خود در نجف درگذشت و در حجره جنوب غربى صحن مقدّس حضرت على عليه السلام ، همانجا كه صاحب مفتاح الكرامة مدفون است ، به خاك سپرده شد . از ايشان فقط دخترى به نام فاطمه باقي ماند كه همسر ميرزا احمد طهراني شد و هر دو در سنين جوانى از

--> « 1 » أعيان الشيعة ، ج 10 ، ص 233 ؛ أحسن الوديعة ، ج 1 ، ص 166 . « 2 » براي آگاهى از ماجراى تكفير رك : أعيان الشيعة ، ج 10 ، ص 233 ؛ أحسن الوديعة ، ج 1 ، ص 167 ؛ نامه مفيد ، سال أول ، ش 4 ، زمستان 74 ، ص 140 .